प्रिय नागराज…

 

आजीबाईच्या बटव्यातून निघतात ना
तश्या गोष्टींच्या असंख्य तलवारी निपजतात
तुझ्या सैराट गोष्टींतून
तसं तू काय नी… मी काय
आपण सगळेच गोष्टींच्या प्रेमात पडणारे जीव

चीनमध्ये म्हणतात की,
गरजू लागले ढग की, बरसतं पाणी
अन् सुरु होतो खेळ मातीच्या नी पाण्याच्या समागमाचा
तो समागम जन्म देत जातो जगण्याच्या नव्या शक्यतांना
ती माणसं बुटकी करतात साजरा
आभाळाहून उंच उत्सव निसर्गप्रेमाचा
तुझ्या कथेतल्या पात्रांचा उत्सव
आम्ही करतोय आज साजरा
ते ही भासतात तसेच अन्
जागवतायेत आशा नव्या शक्यतांच्या

तू गोष्ट सांगतो
नि आम्ही ऐकत जातो
बिस्किटचा बंगला नी भोपाळ्याची बग्गी
टोपीवाल्याची टोपी नी वाघ सिंहाची मैत्री
सारं सारं काही अंधश्रद्धा वाटू लागतात मग

नि.. मग..
उरतो डोळ्यांसमोर
चिंदचांदक्यातल्या फाटक्या पडद्यातल्या
गोळा मोळा चोळा चून
बरबटलेल्या पोटऱ्या
अर्धवट चिरलेल्या अन् कंठ फुटून बाहेर पडणारे गळे
कवळ्या वयातली पोरं
नि प्रचंड आगतिकता

नि तो फँड्री
बोलून चालून धसमुसळ्या
दगडांनी माखलेला चेहरा राहतो उभा समोर
ज्याचं मांस बोचकारुन ओरबाडून खाल्लेला असतो तो माणूस
जो म्हणवतो स्वतःला सर्वशक्तीमान
त्यालाच करत जातोस तू नेस्तानाबूत

तू बलवत्तर करतो तुझी रग मलंग प्रकाशावर
प्रकाश ज्याला तू म्हणतात
प्रकाशाची मोड-तोड करुन उरणारा तो उजेड
हा उजेड ज्याला तू म्हणतात
विद्रोह ज्याला तू म्हणतात
करूणा ज्याला तू म्हणतात
सृजन ज्याला तू म्हणतात
अन् तू म्हणजे नागराज

 

वेमुला शहीद होतो
सारा देश त्याच्यासाठी येतो
आम्ही जिंदाबाद मुर्दाबाद म्हणतो
तू मात्र उभा राहतो
स्थितप्रज्ञ बुद्धासारखा
गीतासाठी, नितीन आगेसाठी अन् सागर शेजवळ साठी
तसं शाहीर सगळ्यांनाच म्हणत नाहीत
काहीच होऊन जातात लोकशाहीर
कारण ते गात जातात गीत लोकमुक्तीचं

तू लोकमुक्तीचं गीत गाणारा दिग्दर्शक
तू खऱ्या अर्थानं आमचा लोकदिग्दर्शक
उकळत्या डांबरावर पसरवत मखमल
तू येतोस धावून
अन् पसरवतो चोहोर गंध कस्तुरीचा
नि उघडवतो डोळे झोपेच्या सोंगाचे
आता यानंतर काही मागणं नाही
आर्ची परश्या तसं असतात प्रत्येकातच

ते कुस्करली जातात फुलण्याआधीच
त्या कुस्करलेल्या फुलांचा तू यल्गार बनून येतोस
आता शरमेने झुकलेल्या डोळ्यांत लाजही येत नाही रे
हात थरथरतायेत, धडधडतंय
पहाटेचे साडेतीन वाजलेयेत…
चोरुन धरलेला गांजा अन् लपवलेली दारु
सुद्धा प्यावीशी वाटेना

तुझा दगड
जो बरसतो वीजांसारखा
अन् उखडून टाकतोय जातीपातींची डोंगरं
जो भेदत जातो ब्रम्हांडातलं अणू केंद्र अन्
आव्हान करतो सडक्या गॉड पार्टिकलच्या कणांना

 

नागराजा…
तुझा दगड असाच जपून ठेव
तू ज्याला शिवतोय त्याचं परिस होतंय..
पारसमणीच्या गोष्टीतून निघतही असेल परिस कदाचित
तुझ्या गोष्टीतून निघत राहतात असंख्य तलवारी…
ज्या करत जातात उभे आडवे छेद गृहितकांना..

 

तू गोष्ट सांगतो
नि आम्ही ऐकत जातो
बिस्किटचा बंगला नी भोपाळ्याची बग्गी
टोपीवाल्याची टोपी नी वाघ सिंहाची मैत्री
सारं सारं काही अंधश्रद्धा वाटू लागतात मग

 

वैभव छाया

पूर्वप्रकाशित
एबीपी माझा

Poem for Nagraj Manjule by Vaibhav Chhaya

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s